|
Och wat wor dat Levve he in Eel su nett
hööt ens Lück he wor dat Levve schön.
Met elf Pänz loche m´r bei uns zo Huss im Bett
un nevean do schlef dä Ohm, de Möhn.
Am fröhe Murge wor bereits dä Pap ald blau,
dä Hein nit jän noh singer Arbeid ging,
die Mamm met dem Bessem schlog dann ever schwer Radau,
en Ömständ wor uns Schwester, dat Katring.
Hat mer Loß zo wirke, ging et in dä Bösch,
dät schnigge Heed, un jage op e Rieh,
hatte nix im Maage, wor em Hals ganz drüsch,
denn Kohldampf schiebe, Lückcher dat deiht wieh.
Des Samstags fägten m´r mem Bessem Soot und Stroß,
hä wor doch wirklich jot für Jedermann,
wer sich nit dät benemme log bahl en d’r goss,
un loorten sich de Welt vun unge ahn.
Jov et jet zo fiere, ging et richtig loss,
dat wor üverall doch schon bekannt.
Wann och dat Jeld wor knapp, m´r maht sich janix druss,
us Knolle woot ne feine Schnaps gebrannt.
Vorbei die Zick, vorbei dat Aale kütt nit mieh,
dä Bessem un dat Schöne sinn passee,
och wann als Eeler dir dat Hääz deiht öfters wieh,
zum Schluß bliev uns dat schöne Resumee.
Refrain :
Jo su ene Eeler Bessem, dä hat en Qualität,
jo su ene Eeler Bessem, dä wor sing Jeld doch wäät.
Hä wor esu stark un kräftig, esu janz no Eeler Aat,
denn hä wor vum Schmitze Liss, us Heed un Birk gemaat. |